Sıkıldım, bunaldım,boşvermişliğimin, yalnızlığımın kıyısından, ve buİstanbul dan...
İstanbul’ un sabahı puslu, Akşamı yağmurlu havası karşısında,
Daraldım.
Kanadı kırık kuşlar gibi,Uçamamanın acısıyla kıvranıyorum.
Penceremden havadaki kusları izlerken,Yerde olmaktan bıktım.
Gökyüzündeki yalnızlığı düşündüm,Yeryüzündeki yalnızlığa yeğledim.
Dun akşam yururken yağmur damlaları üzerimden akarken,her damlası,
hislerim alınmışçasına yagıyor,aldırmıyorum ...
Birden kendime geliyorum yüzüme düşen bir damlayla
Ve sonra daral geliyor, daralıyorum, daralıyorsun,
daralıyorlar,daraltıyorlar...
Sen orada, ben burada buluşamamanın huznu içinde düşlüyorum
birbirimizi..
Belki de baharın oynadığı oyundur bu bana deyip soruyorum kendime ...
Hergun, sadece ve sadece,sabah ve akşam devam eden konuşmalar ile
sürdürüyoruz ilişkimizi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder